In gesprek met Andy Torres van stylescrapbook

Met drie miljoen hits per maand is de 26-jarige Mexicaanse Andy Torres, die in Amsterdam woont, één van de populairste modebloggers ter wereld.

Tekst: Bregje Lampe
Foto’s: Karoly Effenberger

Andy Torres en haar vriend, in Amstelveen

 

Dat ze ooit naar Los Angeles gevlogen zou worden om in een filmpje voor winkelketen Mango te spelen, had ze nooit verwacht. Maar ruim twee maanden geleden tekende modeblogger Andy Torres een grote deal met het Spaanse modemerk. Topmodel Isabeli Fontana wordt het gezicht van de nieuwe wintercampagne en Torres is benoemd tot ‘it-girl’. Ze won de wedstrijd ‘Mango loves the fashion blogger’, een initiatief waarmee de winkelketen slim inspeelt op de populariteit van modeblogs.

Toen Torres vier jaar geleden met haar weblog begon, was ze nog één van de weinige modebloggers, maar tegenwoordig posten tienduizenden meisjes dagelijks foto’s waarin ze zichzelf in verschillende hippe pakjes aan de wereld tonen.
Dat de traditionele modewereld aan het veranderen is – bloggers nemen steeds vaker de signalerende taak van journalist over – hoeft niemand Torres te vertellen. Sinds iets meer dan een jaar kan ze leven van de advertenties die haar blog opleveren en de klussen die ze daarnaast krijgt. Ze is druk bezig om haar blog uit te bouwen tot een merk.

Twee weken geleden was ze daarvoor in Milaan, waar ze samen met een bekende Italiaanse en een bekende Zweedse blogger plannen heeft gemaakt om met hun weblogs een ‘volgende stap’ te maken. Nee, ze kan nog niet vertellen wat ze gaan doen. Als het goed is, presenteren ze het nieuwe initiatief tijdens de komende modeweek in Milaan.

Meer succesverhalen: Torres werd nog niet zo lang geleden door televisiezender RTL uitgenodigd voor een oriënterend gesprek. En de cameratas die ze in maart voor Kipling ontwierp, was binnen twee uur uitverkocht. “Kipling had nog nooit met een blogger gewerkt. Ze hadden mijn ontwerp in een gelimiteerde oplage van tachtig stuks laten maken. Wisten zij veel dat een publicatie op mijn blog zoveel impact zou hebben,” zegt Torres, die alweer bezig is met het ontwerp van een nieuwe tassenlijn voor komend najaar.

Dat Torres, die ook volop uitnodigingen krijgt voor de internationale modeshows, de kans kreeg om een collectie voor Kipling te ontwerpen, is tekenend voor de modewereld van vandaag. Ze is niet de enige blogger die voor de shows wordt uitgenodigd en achter een tekentafel mocht plaatsnemen. Twee jaar geleden werd de 13-jarige Tavi Gevinson, van stylerookie.com, uitgenodigd door de organisatie van Paris Fashion Week. Terug in Amerika kon ze direct een contract tekenen met modeketen Target. Jane Aldridge van seaofshoes.com heeft al diverse schoenencollecties voor Urban Outfitters op haar naam staan en Karla Deras van karlascloset tekende een clutch voor Coach.

Steeds meer grote merken nemen modebloggers serieus. En geef ze eens ongelijk. De foto’s die Torres en andere modebloggers van zichzelf op internet plaatsen, worden door tienduizenden meisjes over de hele wereld bekeken.|
Als Torres een bepaald leren jasje draagt, is de kans groot dat een heleboel jonge meisjes en vrouwen even doorklikken om snel hetzelfde jasje aan te schaffen of op zijn minst op de ‘like-button’ te klikken waardoor ze het ontwerp onder de aandacht van hun vrienden brengen. Zo is verkoopsucces gegarandeerd als Torres of een andere succesvolle blogger voor het ontwerp van een tas tekent.

“Zelfs in China was vraag naar mijn ontwerp,” zegt Torres opgetogen. “Kipling is van plan om de collectie voor de komende winter met meer spektakel in de markt te zetten. Als het goed is, vlieg ik straks naar China en Amerika om de tas te promoten.”
Maar, zo benadrukt Torres voortdurend, om dat soort snoepreisjes is het haar niet te doen. En ook niet om de designertassen, schoenen en jurken die ze tegenwoordig bijna dagelijks krijgt thuisgestuurd; de FedExkoeriers in Amstelveen kennen haar inmiddels zo goed dat ze haar met haar voornaam aanspreken.

Mijn kracht is betaalbare kleding’

Torres, die groot is geworden dankzij internet, geeft direct het grootse nadeel van het wereldwijde web toe: de toegankelijkheid. Iedereen kan een weblog beginnen. En dus zijn er nogal wat tienermeisjes die dagelijks plaatjes van zichzelf online zetten.
“Ik weet dat modebloggers een slechte naam hebben. Ik weet dat veel mensen denken dat ik een verwend meisje ben dat met de creditcard van haar ouders shopt. Of dat ik alleen maar uit ben op gratis kleding. Maar dat is niet zo. Ik verdien al sinds mijn achttiende mijn eigen geld en ik waak ervoor om door grote merken als een uithangbord gebruikt te worden. Spullen die niet bij mijn persoonlijke stijl passen, trek ik echt niet aan op mijn blog. Mijn lezers zouden het niet pikken als ik plotseling alleen nog maar designerkleding zou dragen. Het is juist mijn kracht om betaalbare kleding te laten zien.”

Critici noemen het doorsneemode. Haar stijl is weinig extravagant. Veel skinny jeans, leren jasjes, leggings, T-shirts en colbertjes; overigens de laatste tijd steeds vaker in combinatie met – iets minder doorsnee – pumps van YSL of een tas van Givenchy. Afwijken van het heersende modebeeld doet ze maar zelden. Ze is het type meisje dat de mode op de voet volgt. Toen Balmain een paar seizoenen geleden jasjes met opstaande schouders presenteerde – een hit onder de redacteuren van de Franse Vogue – moest en zou Torres ook zo’n jasje hebben. “Ik heb stad en land afgezocht om een betaalbare variant te vinden, want die jasjes van Balmain kostten tienduizend euro. Uiteindelijk vond ik een jasje bij Pinko met min of meer dezelfde snit. Ik heb er met schoudervullingen zelf opstaande schouders opgemaakt en op mijn blog een do-it-yourself handleiding geplaatst.”

Torres is enthousiast. Terwijl haar koffie koud wordt, praat ze onafgebroken door over de reacties van haar lezers op haar weblog, haar walk-in-closet en haar vriend Richard Nicholls. Ze leerden elkaar zes jaar geleden kennen in Montreal. Vier jaar geleden verhuisde Torres naar Amsterdam, om samen te wonen en omdat ze het wilde gaan maken in de Europese modewereld. Daarvoor studeerde ze een jaar aan een modeopleiding in Mexico. “Maar dat was helemaal niks. Mijn klasgenoten wisten niet eens wie Tom Ford was. Ik had het idee dat ik weg moest uit Mexico als ik verder wilde in de mode.”

Eenmaal in Nederland solliciteerde ze bij alle glossy modebladen naar een betrekking als stylist, assistent of stagiaire. Zonder resultaat. Niemand wilde haar hebben omdat ze geen Nederlands sprak; dat spreekt ze trouwens nog steeds niet, maar dat vindt ze ook niet nodig, omdat ze niet van plan is om hier voor altijd te blijven. Ze kwam terecht op de Spaanse account van website Fashionunited. “Maar ik voelde me opgesloten daar. Ik ben met mijn eigen blog begonnen zodat ik mijn ideeën ergens kwijt kon,” zegt Torres.

In het begin was ze al blij met twee of drie lezers. Ze fotografeerde straattrends en zette die foto’s op haar blog. De verandering kwam toen ze na ongeveer anderhalf jaar, op aanraden van haar vriendje, voor het eerst een foto van zichzelf plaatste. Ineens kreeg ze meer dan tien ‘comments’, in plaats van de gebruikelijke twee of drie. “Ik wist in eerste instantie niet zeker of ik mezelf wel op die manier in de kijker wilde spelen,” zegt Torres. “Maar sinds die ene foto heb ik mijn blog langzaam veranderd in een dagboek van mijn eigen stijl, want ik kreeg meer hits naarmate ik meer foto’s van mezelf postte.”

De foto’s laat ze maken door Nicholls, die haar ook adviseert over haar online identiteit. “Richard is financieel analist, maar hij is ook heel goed met marketing. Hij stimuleert me om vooral dicht bij mijn oorspronkelijke idee te blijven en dus niet ineens alleen maar designerkleding te dragen.”

Eerder gepubliceerd op 2 augustus 2011 in Het Parool (PS Stijl)

Gerelateerde artikelen:

, , , ,