Interview: Cécile Narinx (Elle)

Cécile Narinx, hoofdredacteur van Elle, schreef het boek Geluk is een jurk, waarin ze de lezer een blik achter de schermen geeft van de doorgaans zo gesloten modewereld.

Foto: RVDA

Ja, na zo’n vijftien jaar in de mode begint ze een zendingsdrang te ontwikkelen. “Ik wil mensen graag laten zien hoe de modewereld in elkaar steekt en wat een bijzondere wereld het is,” zegt Cécile Narinx (Maastricht, 1970), hoofdredacteur van Elle.
Haar boek Geluk is een jurk begint met een beknopte versie van haar  levensverhaal, aan de hand van de jurken die ze droeg op sleutelmomenten in haar leven. “Wat je draagt en gedragen hebt, vertelt je levensverhaal tot in de finesses, meer nog dan de platen die je draait en de boeken die je leest – want die zitten niet zo dicht op je huid.”
In haar boek legt Narinx uitvoerig uit waarom een jasje van Chanel zo duur is. De exorbitante prijs is mede het gevolg van het handwerk van Madame Pouzieux, een stokoud Frans vrouwtje dat op haar zolder een apparaat heeft staan waarmee ze resten tweed ontrafelt en tot nieuwe strengen vlecht die worden gebruikt voor de randen.
Ze verhaalt over ontmoetingen met mode-iconen als Karl Lagerfeld, het echtpaar Beckham en Valentino en maakt zich hard voor het huidige schoonheidsideaal. “Iemand krijgt geen anorexia enkel en alleen door het kijken naar modefoto’s,” zegt Narinx. Ze is van mening dat het aantal anorexiapatiënten niet afneemt als modebladen alleen nog maar modellen met grotere maten laten zien. “Niet alle meisjes met anorexia hebben die ziekte omdat ze zo dun willen worden als een model.”

Narinx vindt het onzin dat glossy bladen voortdurend worden weggezet als de boosdoeners die vrouwen een slecht zelfbeeld aanpraten. “Ik heb een positief zelfbeeld dánkzij de bladen. Zonder bladen had ik niet geweten over beha’s die liften en vullen, hakken die optillen en laten heupwiegen, kokerrokken die optisch verlengen en poeders die verdoezelen,” zegt Narinx, die aangeeft dat ze zich niet kan voorstellen dat onzekerheid puur door de media wordt ingegeven.
Het taboedoorbrekende bloot en de expliciete seksualiteit die momenteel alomtegenwoordig zijn in de mode hoeven van Narinx niet zo nodig. Te veel prikkels leiden volgens haar maar af van de kleren en daar zou het óók over moet gaan in een modeblad.
Ook. Dat ‘ook’ is typisch Narinx. Ze is niet het type hoofdredacteur dat alleen maar inzet op fraaie plaatjes en een vluchtige blik werpt op de pagina’s net voordat ze naar de drukker gaan. Nee, Narinx leest alles. Van begin tot eind. “Ik ben nog van de oude stempel, ik let zelfs op streamers en fotobijschriften.”
Hoewel ze met haar gymnasium­achtergrond in eerste instantie niet zoveel zag in een opleiding op hbo-niveau, verruilde ze de studie algemene letteren aan de Universiteit Utrecht na een jaar voor de School voor Journalistiek in Utrecht.
Tijdens haar studie liep ze stage bij dagblad De Limburger en weekblad Viva. Haar eerste betrekking was een functie als redacteur bij Santé, dat is ondergebracht bij dezelfde uitgever als Elle.
“Ze waren op zoek naar een goedkope en kneedbare werknemer die veel wilde tikken voor weinig geld. En ik was op zoek naar een vaste baan zodat ik eindelijk mijn studentenkamer in Utrecht kon verruilen voor een huis. Ik heb ongeveer tweeënhalf jaar geschreven over gynaecologen, alternatieve geneeswijzen, therapeuten en meer van zulks. Ik heb zelfs een tijdje de brievenrubriek gedaan. Met de meeste onderwerpen had ik zelf niet zoveel, maar ik heb heel veel geleerd bij Santé.”

Ze twijfelde geen moment toen na twee jaar, in 1997, een vacature bij Elle vrijkwam. Ook al ging het om een functie als eindredacteur. “Ik had niet direct ambities in de richting, maar ik wilde zó graag naar Elle,” zegt Narinx. Voordat ze in 2004 hoofdredacteur werd, werkte ze twee jaar voor Ellegirl.
In het modewereldje weet iedereen allang wie Narinx is, maar de laatste tijd wint ze ook daarbuiten flink aan bekendheid omdat ze geregeld te gast is als lifestyledeskundige bij De wereld draait door. “Dat vind ik heel leuk om te doen. En het geeft me de kans om primetime iets over mode te vertellen aan een publiek dat daar niet per definitie in geïnteresseerd is.”
Narinx ziet eruit zoals een hoofdredacteur van een glossy eruit hoort te zien: strak gekapt, torenhoge hakken en van top tot teen in de laatste mode – ook op een willekeurige donderdagmiddag. “Als ik in functie ben, probeer ik er fatsoenlijk bij te lopen, maar zo glossy ben ik echt niet 24 uur per dag. ’s Ochtends stap ik in Utrecht gewoon zonder make-up in de trein. Maar als ik later op de dag op de foto moet voor de krant, ben ik ijdel genoeg om een visagist te boeken, dat dan weer wel.”
Of ze het gevoel heeft dat ze met dedain wordt aangekeken omdat ze voor een glossy werkt en zich in de oppervlakkige wereld van kleding en lippenstift verdiept? “Soms, en dat vind ik jammer. Ik kom nog uit een generatie journalisten voor wie  glossy’s taboe waren,

maar gelukkig wordt er steeds meer serieus over mode geschreven.”


“Dat neemt niet weg dat mode in de ogen van veel mensen nog steeds alleen maar dom en oppervlakkig is. Het stoort me dat het in bepaalde kringen wel bon ton wordt gevonden om je in auto’s, wijn of eten te verdiepen terwijl dat niet voor mode geldt. Mode is net zo goed ambachtelijk. En mode heeft alles met cultuur te maken.”
Narinx, die inmiddels vijftien jaar bij Elle werkt en in 2010 lid was van de redactiecommissie van het Handboek voor de Tijdschriftjournalistiek, heeft de modewereld flink zien veranderen. “Adverteerders zijn steeds veeleisender geworden. Tegenwoordig is het hard werken om je redactionele onafhankelijkheid te bewaren, voor zover daar nog sprake van is. Daarnaast heeft pr flink aan terrein gewonnen. Veel mensen denken waarschijnlijk dat medewerkers van glossy’s voor hun lol elke avond met dezelfde types champagne staan te hijsen, maar dat is niet waar. Dat is puur relatiebeheer.”

In de hoop op aandacht in Elle wordt ze tijdens persreisjes door grote merken in de watten gelegd. Ze slaapt in vijfsterrenhotels, vliegt businessclass en eet op niveau. “Daar raak ik best een beetje verwend van. Ik heb mezelf wel eens horen zeggen dat de kreeft me de neus uitkwam. Maar ik weet ook wel dat ik niet word uitgenodigd omdat die mensen mij zo leuk vinden. Ze willen aandacht voor hun merk in mijn blad. That’s it.”
“Voor mij zijn die reisjes gewoon werk. Ik vind juist de combinatie leuk: het ene moment leef ik het leven dat ik normaal niet zou leven en is alles verzorgd, terwijl ik een paar dagen later gewoon met mijn regenlaarzen langs de lijn naar een wedstrijd van mijn dochter sta te kijken.”
Narinx heeft twee kinderen, een zoon van dertien en een dochter van twaalf. Ze werkt al sinds 1995 in het gebouw van Hearst Magazines (voorheen Hachette Filipacchi en daarvoor Quote Media) op het Koningsplein, maar ze woont nog steeds in Utrecht. “Ik ben blij dat ik in een andere stad woon dan ik werk. Alleen als ik pas ’s avonds laat klaar ben met werken, vind ik het soms vervelend dat ik niet op de fiets kan springen. Verder ben ik vooral heel blij dat ik niet het risico loop om in de sportschool of de supermarkt mensen tegen te komen die ik vagelijk ken van werk.”

Paspoort
1970        geboren in Maastricht
1989        Universiteit van Utrecht, algemene letteren
1990-’94 School voor Journalistiek, Utrecht
1993       freelance journalist (De Limburger, Viva, Santé)
1995        redacteur Santé
1997        eindredacteur Elle
2002       chef redactie Ellegirl
2003-’04 hoofdredacteur Ellegirl
2005-nu  hoofdredacteur Elle

Geluk is een jurk verschijnt op 22 februari. Bertram en De Leeuw, € 18,95.

Eerder gepubliceerd op zaterdag 18 februari 2012 in Het Parool (PS Media)

Gerelateerde artikelen:

, , ,