Profiel: Ellis Faas

De Amsterdamse visagist Ellis Faas reist de wereld af om shows voor merken als Chanel, Karl Lagerfeld, Fendi en Dries van Noten te doen en werkt voor bladen als Visionaire, Dazed & Confused en Vogue. Binnenkort lanceert ze haar eigen cosmeticamerk: Ellis Faas. Een profiel.

Tekst: Bregje Lampe
Foto’s: Karoly Effenberger

Ellis Faas, met haar dochter

‘Het enige wat mensen bij het gebruiken van mijn make-up nodig hebben, is een eigen smaak,’’ zegt Ellis Faas over haar eigen cosmeticamerk dat vanaf volgende week verkrijgbaar is. Typisch Ellis Faas. Vraag haar niet wat de ‘ kleur van het seizoen’ is. Sinds ze bijna twintig jaar geleden als visagist begon, heeft ze steevast geweigerd haar werkmap aan te passen aan de heersende trends.
Ellis Faas zet haar eigen sfeer neer. Bekend zijn de maskers met Louis Vuittonlogo’s die ze voor een campagne op gezichten van modellen schilderde, de campagne van het nieuwe parfum van Moschino en – onlangs – de presentatie van Giambattista Valli in Florence.
Allemaal spraakmakend werk voor toonaangevende opdrachtgevers. Faas opereert in het hart van de mode, maar ze verzet zich tegen het idee dat ze de mode mee helpt bepalen. “Mode is wat journalisten er achteraf van maken, die zien de grote lijnen en verzinnen er van alles bij. Voor mij is elke show totaal anders. Mijn verdienste is volhouden en trouw blijven aan wat ik zelf mooi vind.”

Ellis Faas zit het liefst aan haar keukentafel wat te brouwen met poeders, kleuren en glycerine om een bepaald effect te bereiken. Zo was ze was de eerste die kwam met die heel dikke, glimmende lippen die een tijdje in de mode waren – resultaat van een experiment met glycerine en gesmolten gelatine. En ze was de eerste die met de punt van een mascarastift zwarte dotten tussen de wimperharen zette om een jaren zestig effect te bereiken.
Ooit was het bedrijf van haar grootouders, Maison Faas op het Rokin, een begrip in Nederland. Hoewel ze niets heeft met de verzorging van huid en haar en de chique kapsalon allang was overgenomen tegen de tijd dat zij begon met studeren, moet iets van de glamour van haar grootouders – haar oma was een opvallende vrouw met enorme boezem en bontjassen – bij haar zijn blijven hangen.

Ik blijf trouw aan wat ik zelf mooi vind’

Haar ouders hadden niets met het vak: Faas’ vader Henri was journalist bij de Volkskrant, moeder Miek volgde de sociale academie en deed vrijwilligerswerk.
Als tiener verslond Ellis Faas de modebladen – ‘ ik vroeg de Vogue voor mijn verjaardag’ – en smeerde ze vingerdikke lagen make-up op haar eigen gezicht. Als ze iets met vriendinnen deed, vond ze weinig leuker dan elkaar opmaken. En dan niet een beetje opmaken – Faas en haar vriendinnen deden meteen Mathilde Willink na. Haar broer Thijs werd al opgemaakt door zijn zus toen hij nauwelijks twee jaar oud was; als Zwarte Piet, als clown, als tijger en later als Francis Bacon.
Of make-up voor de jonge Faas een schild tegen de buitenwereld was? “Dat voert te ver. Goed, ik was in mijn tienerjaren een heel verlegen meisje en ik voelde me veilig met make-up, maar het is absoluut overdreven om mijn carrière in de make-up terug te voeren op mijn onzekerheid. Verlegen zijn wil niet zeggen dat je niet zelfverzekerd bent, ik ben in mijn werk altijd mijn passie achterna gegaan en dat heeft uiteindelijk zijn vruchten afgeworpen.”
Broer Thijs: “Ellis is een piekeraar, over heel veel dingen in haar leven twijfelt ze veel. Maar in haar werk twijfelt ze nooit, daarin is ze heel standvastig. Ze maakt precies wat ze zelf mooi vindt.”

Moeder Miek Faas beschrijft haar dochter als ‘ gevoelig’. “Dat ze vroeger veel make-up gebruikte, heb ik nooit gek gevonden, dat doen zoveel jonge meisjes. ” Aanvankelijk had Faas het plan om fotografe te worden, maar ze haakte af vanwege de ‘ saaie techniek’. In 1980 begon ze bij Dik Peeters, toen de enige visagieopleiding in Nederland. Niet dat ze toen had kunnen bedenken dat ze ooit met haar werk in Vogue zou staan. “Ik wist niet eens dat visagist een vak was waarmee je geld kon verdienen en ik hoefde niet zo nodig de mode in. Ik was als de dood voor modemensen, ik had het idee dat ze allemaal vreselijk vals waren.”
Ze ging naar de opleiding van Christian Chauvaux in Parijs om zich toe te leggen op special effects. “Wonden maken en zo. Dat is één van de moeilijkste dingen om onder de knie te krijgen, ” zegt ze.
Meteen na haar opleiding in Parijs vertrok ze naar Londen, omdat daar veel werk en de creatiefste opdrachten te vinden waren. Een sprong in het diepe. De eerste zes maanden stond ze in een pizzeria om bij te verdienen. Ondertussen deed ze make-up voor videoclips en ook veel medische reclame.

Broer Thijs: Ellis twijfelt over heel veel. Maar in haar werk twijfelt ze nooit’

‘Mijn special effects achtergrond kwam goed van pas. Ik moest bijvoorbeeld huidziekten nabootsen, terwijl er een arts naast me stond die zei ‘ doe maar iets meer pus daar en wat meer rode vlekken hier’. Heel leuk om te doen.”
In 1989, een jaar nadat haar dochter geboren werd, keerde ze – als alleenstaande moeder – terug naar Nederland. “Het leek me verschrikkelijk om Flavia in Londen te zien opgroeien. Als je niet rijk bent, zijn de scholen echt afgrijselijk.”
Ze ging ervan uit dat werk vinden in Amsterdam geen enkel probleem zou zijn, ze had immers een goed portfolio opgebouwd in Londen – en het niveau daar lag een stuk hoger dan het niveau hier. Maar het bleef stil. “Ze vonden me hier niet modieus genoeg. En niemand kende me. Ik kon weer helemaal opnieuw beginnen.”

Om geld binnen te halen, opende Faas een eigen visagie- en fotostudio: Face Value, in de Nieuwe Amstelstraat. “Het liep als een tierelier en het was goed te combineren met de opvoeding van Flavia, maar ik had het op een gegeven moment wel gehad. Ik voelde me soms een veredelde therapeut. Als mensen zenuwachtig zijn, gaan ze veel praten. Echt alles vertelden ze me, tot en met wat hun moeder in bed deed. En dat vijf keer per dag.”
De verlossing kwam dankzij fotograaf Inez van Lamsweerde, die tegenwoordig samen met haar partner Vinoodh Matadin tot de meest toonaangevende fotografen ter wereld behoort. Met Van Lamsweerde kwamen eindelijk de betere opdrachtgevers: Avenue, The Face, Visionaire. Ze kreeg een betere agent en nadat ze in 1997 met Van Lamsweerde een campagne voor Louis Vuitton had gedaan, durfde ze haar studio te sluiten.
De definitieve doorbraak en de waardering in eigen land kwamen pas anderhalf jaar later, toen Mario Testino, één van de bekendste modefotografen van het moment, in Nederland was voor een serie voor l’Uomo Vogue en daarvoor met Faas wilde werken.

“Mensen waarschuwden me dat het storm zou gaan lopen. Het bleef twee maanden stil, en toen begon het. Ineens werd er van alle kanten aan me getrokken. Op dat moment heb ik Thijs gevraagd om mij te vertegenwoordigen.”
Terwijl haar broer in samenwerking met haar agenten in Parijs en Milaan voor het zakelijk gedeelte zorgde, werkte Faas als chef de cabine (wat inhoudt dat ze de make-up ontwerpt en de leiding heeft over de andere visagisten) voor opdrachtgevers als Chanel, Lagerfeld, Fendi, Dries van Noten, Moschino en Louis Vuitton.
“Ik ben drie jaar jonger; Ellis was altijd mijn grote, beschermende zus. Privé bekommert ze zich nog steeds om mij, maar zakelijk zijn de rollen sluipenderwijs omgedraaid. Ellis hoeft zelf geen nee te zeggen tegen een opdrachtgever, dat doe ik voor haar, ” aldus Thijs Faas.

Ellis Faas, met haar dochter

Nog steeds vliegt Ellis Faas van Parijs naar Milaan naar New York en weer terug als de grote modehuizen hun halfjaarlijkse shows houden. Maar de basis ligt in Amsterdam, waar ze – hartje Jordaan – een ruime studio heeft. Met een goudkleurig keukentafelblad en rode vlekken in de hoeken van de witte muren.
Een jaar of acht geleden gold een make-upcontract bij een groot merk nog als haar ultieme doel. Maar nadat ze Skin Loving Colors voor Biotherm heeft ontworpen, lanceert ze nu een eigen cosmeticalijn. Gestoeld op haar eigen idee van natuurlijke kleuren.
“Ik werd gefrustreerd van het in dienst zijn bij een groot merk. Zo’n merk is log. Ik wil niet negatief zijn, er komen ook goede producten vandaan, maar in principe maakt het ze niet uit of ze roomboter of lippenstift verkopen. Als je werkelijk iets wilt toevoegen, kun je dat beter als klein en onafhankelijk merk doen. ”

Ellis Faas – een andere naam paste gewoon niet, bovendien zijn alle namen die naar cosmetica neigen ‘ opgekocht’ door de grote bedrijven – moet een cultmerk worden. Niet te vinden bij de parfumerieketens, wel bij winkels als Skins Cosmetics. Ze heeft vijf jaar gevochten om haar eigen merk van de grond te krijgen.
De komende maanden worden de verschillende producten volgens een strak plan wereldwijd geïntroduceerd. Afgelopen zaterdag presenteerde ze de eerste producten officieel aan een klein groepje genodigden. Thuis, aan de keukentafel.
Haar boodschap? “Ik kom niet elk seizoen met een ander kleurtje. Dat is onzin. Door mijn werk als visagist ben ik de natuurlijke schoonheid van het menselijk lichaam heel erg gaan waarderen. Als ik het al wil veranderen, dan alléén met kleuren die al in het lichaam voorkomen, zoals het okergeel van een oude blauwe plek of het turquoiseblauw van aderen. Mijn eigen merk is een uitwas van dat streven. ”

CV
1962: Geboren in Rijswijk
1980-1982: Dik Peeters visagie opleiding
1982-1984: Ecole des techniques du maquillage van Christian Chauvau in Parijs
1984-1989: Woont en werkt in Londen
1990: opent make up- en fotostudio Face Value in Amsterdam
1997: Samenwerking met Inez van Lamsweerde en sluiting Face Value
1999: Definitieve doorbraak dankzij samenwerking met Mario Testino
2002: Ontwerpt voor cosmeticamerk Biotherm de make-uplijn Skin Loving colours
2009: Lanceert haar eigen cosmeticamerk, Ellis Faas

Eerder gepubliceerd op 20 januari 2009 in Het Parool (PS Stijl)

Gerelateerde artikelen:

, , , , , ,