Profiel Grace Coddington

Grace Coddington is sinds 1988 creative director van de Amerikaanse Vogue. Daarmee is ze een van de invloedrijkste vrouwen in de mode. Volgende week verschijnen haar memoires.

Amazing Grace’ wordt ze wel genoemd. De Amerikaanse uitgeverij Random House betaalde naar verluidt 1,2 miljoen dollar voor haar memoires, die onlangs verschenen. Het is een lijvig boek geworden, waarin ze aan de hand van anekdotes verhaalt over haar carrière in de mode. Coddington, 71 inmiddels, is al sinds haar puberteit actief in de modewereld. Sinds 1988 is ze creative director van de Amerikaanse Vogue, nog altijd het machtigste modeblad ter wereld.
Haar functie maakt van Coddington een van de invloedrijkste vrouwen in de modewereld. De kleding die zij in haar modereportages laat zien, wordt steevast gekopieerd. Zo bepaalt Coddington indirect wat er in de rekken van confectiegiganten als H&M hangt en wat te zien is op de shoppingpagina’s van modebladen als Grazia en Glamour.
Wat in 2009 Anna Wintours film had moeten worden, The September Issue, werd de film van Coddington. De beste scènes in de film over de totstandkoming van Vogue waren immers die waarin de belangen en karakters van hoofdredacteur Anna Wintour botsten met die van Coddington, het creatieve brein van het blad. Het was een fraai plaatje: de zakelijke en strenge Wintour met haar eeuwige boblijn tegenover de flamboyante roodharige Coddington. Coddington heeft waaraan het Wintour, en wel meer mensen in de mode, ontbreekt: humor, zelfspot en relativeringsvermogen.
Dankzij haar emotionele uitbarstingen en spontane opmerkingen maakte Coddington naam als de menselijke tegenhanger van de ijzige Wintour. Wat hadden we medelijden toen Wintour bijna de helft van een 25 pagina’s tellende modereportage van Coddington afkeurde. Coddington vat haar relatie met Wintour, een hechte vriendschap die al zo’n 25 jaar bepalend is voor de inhoud van Vogue, als volgt samen: ‘Ik push Anna, maar ik weet wanneer ik moet stoppen. Anna pusht mij ook, maar weet soms niet wanneer ze moet stoppen.’

Voor Coddington, die de film in eerste instantie niet zag zitten omdat ze niet zo dol is op publiciteit over zichzelf, was The September Issue een eerste stap naar het grote publiek. Met haar memoires treedt Coddington definitief uit de schaduw van Wintour. Met de aandacht voor haar als persoon heeft ze inmiddels geen moeite meer. Vlak na de lancering van haar boek, zo’n twee weken geleden, gaf ze een signeersessie bij Browns in Londen, waarvoor fans in de rij stonden. Op internet circuleren volop foto’s waarop Coddington vrolijk poseert met haar fans.
Dat ze veel fans heeft, ligt voor de hand: Coddington heeft het soort carrière waarvan nogal wat mensen die in de mode werken dromen. Ze vertrok op haar 18de van een dorp in Wales naar Londen en werd prompt als model ontdekt door Norman Parkinson, een succesvol modefotograaf. Zo kwam ze terecht in de hippe kringen waarin ze zich nu nog beweegt. Als model werkte ze met fotografen als David Bailey en Terence Donovan.
Ze had negen jaar modellenwerk achter de rug toen Clare Rendlesham, moderedacteur van de Britse Vogue, haar vroeg bij haar te komen werken. Na twintig jaar stapte ze over naar de Amerikaanse Vogue. Aangekomen in Amerika heeft ze nog even voor Calvin Klein gewerkt, maar ze was van mening dat commercieel werk niets voor haar was; daarvoor is ze te compromisloos.
Coddington houdt er een onconventionele benadering van mode op na. Ze maakt zich al jaren hard voor meer diversiteit in modellenmaten, leeftijd en etniciteit. Van fotobewerking en computers moet ze niets hebben en ze wordt op handen gedragen door bekende fotografen als Steven Meisel, Mario Testino, Ellen Von Unwerth, Arthur Elgort, Annie Leibovitz, Steven Klein en Bruce Weber.
Coddington brengt haar boek op een goed moment uit. Professionals in de mode ergeren zich al een tijd aan de devaluatie van het vak stylist. Het is een onbeschermde titel, en steeds meer mensen noemen zich zo. Coddington laat zien dat styling meer inhoudt dan het dagelijks in een ander pakje op een weblog poseren. Maar ze staat ook symbool voor een tijd die voorbij is in de mode. De tijd waarin adverteerders nog geen inspraak hadden en stylisten met koffers vol kleren naar China vlogen om ter plekke te besluiten niets te gebruiken en de modellen uniformen aan te trekken.

Volgende week verschijnt bij uitgeverij Atlas een Nederlandse vertaling van de memoires van Grace Coddington onder de naam ‘Grace Coddington; Achter de schermen bij Vogue’ EUR 29,95

Couturekat
Grace Coddington is gek op katten. Ze publiceerde eerder The Catwalk Cats, waarin ze samen met haar man Didier Malige het leven van hun katten schetst aan de hand van een verzameling foto’s, tekeningen en verhalen. Het is een hilarisch boek waarin ze de modewereld op de hak neemt. De katten hebben namen als Baby, Puff en Coco. Terwijl de een louter sashimi eet is een ander geobsedeerd door couture.

Eerder gepubliceerd op dinsdag 4 december 2012, in de Volkskrant (V)

 

Gerelateerde artikelen:

, , ,