Profiel: Taco Stuiver

Taco Stuiver is een van de meest vooraanstaande kappers van Nederland. Hij werkte op het allerhoogste niveau in Parijs, nu heeft hij zijn eigen zaak in de Reguliersdwarsstraat. ‘Ik ben jarenlang schandalig met mijn talenten omgegaan.’

Tekst: Bregje Lampe
Foto: Karoly Effenberger

Taco Stuiver

Hij ziet eruit als een kruising tussen een rockster en een zwerver, als iemand die in zijn kleding slaapt. Puntige laarzen, een morsige zwarte spijkerbroek met scheuren, een verwassen T-shirt zonder mouwen, warrig haar. Als het zou kunnen, zou Taco Stuiver (45) de hele dag op het terras voor zijn zaak zitten. Met een glas witte wijn en hond Woest binnen handbereik. En dan maar mensen kijken. Beetje flirten, af en toe een praatje maken. Nog een borrel inschenken. Vertellen, luisteren, knippen. Niet dat hij niet ambitieus is. Integendeel: Stuiver is een ‘ijverig baasje’.

Toen hij op zeventienjarige leeftijd in een kapsalon in Utrecht begon, heeft hij er alles aan gedaan om het knippen in de vingers te krijgen. “Wat ik doe, wil ik tot in detail beheersen. Ik werkte vierentwintig uur per dag, want ik wilde de beste kapper worden die er bestond. En ik vond dat ik wel wat te melden had: ik vond dat ik voor mijn dertigste in de Franse Vogue moest staan.”
Dat is hem gelukt. In eerste instantie haalde hij de Franse Vogue met het werk dat hij in zijn vrije tijd maakte met stylist Elle Verhage ze hadden elf jaar een relatie en fotograaf Jeroen Teunissen. Op zijn dertigste zat hij op de top van zijn carrière.

Behalve dat hij voor de meest toonaangevende modeglossy’s werkte, deed hij het haar voor shows van grote merken als Gaultier en Kenzo en werd hij door Mario Testino gevraagd om vast met hem gaan werken. “Ik leefde the highlife: ik woonde in Parijs, ik dronk non- stop champagne en ik deed klussen waarmee ik vierduizend gulden per dag verdiende dat geld was trouwens ook op aan het eind van de maand maar ik trok het niet.”
Hij ‘zag en hoorde dingen die er niet waren’. Blokkeerde zijn gevoelens met ‘ontiegelijk veel drank en drugs’. Dat bleef niet goed gaan: hij putte zichzelf uit, werd steeds gevoeliger, had het idee dat hij ‘zo gek als een deur’ aan het worden was. In 1995 vertrok hij uit Parijs om een jaar lang in de leer te gaan bij jawel een heks in Brabant. “Ik ben geboren met een bepaalde energie, die zit in mijn familie, mijn oma deed aan handoplegging. Ik wilde er niet aan, maar het ging steeds meer tegen me werken. Ik kreeg de zwarte kant te zien. En hoe. Ik kon niet meer.”

“Ik heb het aanbod van Testino geweigerd omdat ik midden in de ontwikkeling van mijn energie zat. Ik was bang dat ik alleen nog maar in hotelkamers zou leven en nog meer drugs zou gaan gebruiken. Had ik het wel gedaan, dan was ik nu misschien miljonair geweest, maar ook een aan de coke verslaafde alcoholist die nog net zijn werk kan doen. Of ik had in de gevangenis gezeten. Maar ik hou van het leven: ik heb voor mijn eigen ontwikkeling gekozen.”
Terwijl hij door zijn agentschap, House of Orange, op special booking only werd gezet een eufemistische manier om aan te geven dat hij niet te boeken was leerde hij in Brabant ‘om met de jaargetijden te leven’. Hij begon als nachtkapper in de Seymour Likely Lounge en volgde intussen een cursus reiki, een cursus vortex healing, een cursus angelic healing. “Ik heb het allemaal gedaan. Ik had zo veel vragen, maar niemand kon me helpen. Iedere keer was ik binnen een paar weken sterker dan de meester. Zelfs toen ik de vortexcursus op speed deed, kwamen mensen met vragen naar mij toe.” Maar Stuiver kon nergens terecht met zíjn vragen. Zijn vader, die dezelfde gave had, heeft het altijd ontkend; hij was kolonel bij de luchtmacht. Zijn moeder ‘heeft wat moeite met het leven’.

Pas sinds hij een eigen kapsalon heeft, heeft Stuiver het gevoel dat hij zijn energie op de juiste manier gebruikt. “Ik ben alle shit vergeten die ik zogenaamd heb geleerd. Maar als ik werk, komt mijn hypergevoeligheid goed van pas. Ik voel mensen heel goed aan. Binnen een paar seconden kan ik iemand peilen, weet ik hoe iemand eruit zou willen zien. Mijn klanten hoeven echt geen plaatje uit een tijdschrift mee te nemen om aan te geven wat ze willen.”

‘Ik hoef niet zo nodig mijn ego in iemands haar te knippen. Eigenlijk vind ik kappers heel enge wezens’

Nog zoiets: hij masseert wel eens een migraine weg tijdens het wassen. En er is het verhaal van een meisje dat geen last meer had van haar rsi nadat ze door Stuiver geknipt was. Wat hem een goede kapper maakt? “Ik hoef niet zo nodig mijn ego in iemands haar te knippen. Ik wil dat mensen geknipt worden zoals ze zijn. Eigenlijk vind ik kappers heel enge wezens. Ik heb ze mensen in hun stoel horen lullen en dingen zien doen waarvan ik denk: hou toch op.”
Stuiver is het soort kapper dat ervan overtuigd is dat de vrouw van de groenteboer haar man beter knipt dan menig kapper. “De groenteboer moet een eerlijk uiterlijk hebben, daar hoort een tikje lullig en verknipt haar bij. Als hij overdreven gesoigneerd zijn groenten staat te verkopen, heb je niet meer het gevoel van een man die om zijn groenten geeft en om al om zes uur op de veiling stond om de beste producten te bemachtigen.” In zijn zaak in de Reguliersdwarsstraat werkt hij samen met Quinten Rutgers en Ilse van der Poel. “Ze hebben allebei geen officiële kappersopleiding, wel liefde voor haar. En ze zijn net zo hypergevoelig als ik. Ideaal. Ik ga ze nog eens op een cursus reiki sturen.”

Taco Stuiver met Quinten Rutgers, in de Reguliersdwarsstraat

Dat zijn eigen kapsalon behalve aan een aantal kappersstoelen ook ruimte aan een winkel en bar zou moeten bieden, had hij begin jaren negentig al bedacht. En zelfs toen was dat idee niet meer nieuw, want hij zag iets soortgelijks toen hij op King’s Road in Londen liep. “Ik vind veel kappers van nu ouderwets. Van oudsher is de kapper een plaats om bij te praten. Dat gevoel wil ik terugbrengen. Mijn klanten kunnen hier aan de bar komen hangen. En ik ben van plan om één keer per maand een private dinner te organiseren. Ik knip architecten, reclamejongens, fotografen, stylisten, ontwerpers en kunstenaars, die wil ik met elkaar in contact brengen.”
Nadat hij twee jaar geleden het haar had gedaan voor de G-Star show in New York de pers had het na afloop over ‘het beste haar van de hele modeweek’ had hij even met het idee om naar New York te verhuizen, maar hij koos ervoor om zich definitief in Nederland te vestigen. Nu heeft hij de tijd voor zijn zesjarige dochter Sid Lee Stuiver ‘Sid Lee als in: Sid Lee Vicious’ die hij samen met een van zijn ex-vriendinnen opvoedt. “Zij is mijn opvolgster in energie. Ik wil dat ze me weet te vinden als ze vragen heeft.”

Eenmaal terug in Amsterdam begon hij een kapsalon op de Nieuwezijds Voorburgwal, boven de winkel Sprspecials. Dat werkte niet. De drempel was te hoog, bijna niemand liep door de winkel naar de trap achterin die naar de kapsalon leidde. Nee, dan de locatie in de Reguliersdwarsstraat. Een heel pand met beneden een bar, op de tussenverdieping een winkel waar kleding van onder meer Guinea Pig Galore en Delicatessen hangt, daarboven de kapsalon. De deuren staan wijd open. Zo tegen het eind van de middag nemen de eerste bezoekers op het terras plaats. Naast Stuiver en de rest.
“Hier wil ik iets van maken. Ik ben jarenlang schandalig met mijn talenten omgegaan Als freelancer heb ik elke fout gemaakt die je niet mag maken. Ik kwam rustig een halve dag te laat opdagen, soms was ik zelfs dagen niet te bereiken. Dan zat ik thuis, kwamen de geesten op me af. Ja, ik heb heel slechte periodes gehad. Ik overleefde ik overdag, nu lééf ik overdag. Ik vind het prachtig als ik iemand blij kan maken.”

Eerder gepubliceerd op 10 augustus 2010 in Het Parool (PS Stijl)

Gerelateerde artikelen:

, ,